ΝΌΣΟΣ ΠΆΡΚΙΝΣΟΝ ΚΑΙ ΆΤΥΠΑ ΠΑΡΚΙΝΣΟΝΙΚΆ ΣΎΝΔΡΟΜΑ: ΣΎΓΚΡΙΣΗ ΠΑΡΑΜΈΤΡΩΝ ΦΩΝΉΣ ΚΑΙ ΚΑΤΆΠΟΣΗΣ

Περίληψη

Εισαγωγή: Η νόσος του Πάρκινσον (ΝΠ) και τα άτυπα σύνδρομα Πάρκινσον (AΠΣ) είναι νευροεκφυλιστικές
διαταραχές που προκαλούν δυσφωνία και δυσφαγία. Η παρούσα μελέτη διερευνά τις ακουστικές και αντι-
ληπτικές παραμέτρους της φωνής σε ασθενείς με ΝΠ και AΠΣ, με και χωρίς δυσφαγία, σε σύγκριση με μια ομάδα υγιών ατόμων (ΟΕ), και διερευνά πιθανές συσχετίσεις μεταξύ των βιοδεικτών φώνησης και κατάποσης.

Μέθοδοι: Είκοσι ασθενείς με παρκινσονισμό [10 PD (2 γυναίκες, H&Y: 2,8 ±1, ηλικία (yoa): 68,5(58-76) και
10 APS (5 γυναίκες, H&Y: 3,9±1, yoa: 71(59-74) και 20 υγιείς συμμετέχοντες (12 γυναίκες, ηλικία: 53,5 (48-
71) εντάχθηκαν στη μελέτη κατά τη διάρκεια της τακτικής τους επίσκεψης στην Κλινική Κινητικών Διαταραχών.

Oι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν σε αντιληπτικές και αντικειμενικές αξιολογήσεις της φωνής (VHI, V-RQOL,
GRBAS, ακουστικές και αεροδυναμικές μετρήσεις) και της κατάποσης (EAT-10, SWAL-QoL, Water Swallow
Test 90cc). Τα δεδομένα αναλύθηκαν χρησιμοποιώντας μη παραμετρικές δοκιμές (SPSS, p<0,05).

Αποτελέσματα: Και οι δύο ομάδες ασθενών παρουσίασαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στις παραμέτρους
της φωνής και της κατάποσης σε σύγκριση με την ΟΕ, με τους ασθενείς με AΠΣ να επηρεάζονται περισσότερο
σε σύγκριση με τους ασθενείς με ΝΠ. Οι δύο πειραματικές ομάδες (ΝΠ και AΠΣ) διέφεραν σε μεταβλητές:
GRBAS (U=19, p=0,019), μη λεκτικές στοματοκινητικές ικανότητες (U=21, p=0,029), F0SD (U=22, p=0,035)
μεταξύ άλλων. Οι ασθενείς με διαταραχές κατάποσης σε καθεμία από τις ομάδες PD και APS διέφεραν σημα-
ντικά σε σύγκριση με ασθενείς χωρίς διαταραχές κατάποσης, σε παραμέτρους που περιλαμβάνουν μη λεκτι-
κές διαδοχοκινητικές εργασίες και GRBAS. Οι παράμετροι της ακουστικής φωνής δεν διέφεραν σημαντικά σε
και ΝΠ και ΑΠΣ με και χωρίς διαταραχές κατάποσης.

Συμπεράσματα: Οι υποκειμενικές και αντικειμενικές αξιολογήσεις είναι πολύτιμες για την αξιολόγηση της
φωνής και της κατάποσης σε ΝΠ και ΑΠΣ. Συγκεκριμένες παράμετροι της φωνής, που αντανακλούν την
μεταβλητότητα του τόνου, μπορούν να διακρίνουν τους ασθενείς με δυσφαγία από τους ασθενείς χωρίς
δυσφαγία, υπογραμμίζοντας τον πιθανό προγνωστικό τους ρόλο στην κλινική αξιολόγηση της φωνής και της
λειτουργίας της κατάποσης.