ΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΛΙΝΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ ΑΤΟΜΩΝ

Περίληψη

Σκοπός: Έχει αποδειχθεί από την διεθνή βιβλιογραφία ότι το φαινόμενο του ηλικιακού ρατσισμού παρεισφρέει στην κλινική εκτίμηση οδηγώντας σε υπερ/υποδιάγνωση ψυχικών και νευρογνωστικών διαταραχών. Στόχος της παρούσας έρευνας ήταν να ανιχνεύσει την ύπαρξη ή όχι ηλικιακών προκαταλήψεων σε επαγγελματίες ψυχικής υγείας. Μέθοδος: Για αυτόν τον σκοπό ένα τυχαίο δείγμα ψυχολόγων έλαβε λεπτομερείς κλινικές βινιέτες περιπτώσεων μιας γυναίκας με συμπτωματολογία κατάθλιψης με μόνη διαφορά την ηλικία αυτής (42 ετών και 72 ετών). Οι συμμετέχοντες συμπλήρωσαν ένα ερωτηματολόγιο βαθμολογόντας βάσει της κλίμακας Likert επιλογές απαντήσεων σχετικά με τη συμπτωματολογία και τη θεραπεία της υποθετικής ασθενούς. Αποτελέσματα: Μερικά μόνο από τα αποτελέσματα φανέρωσαν προκαταλήψεις των επαγγελματιών σε σχέση με την ηλικία της ασθενούς. Οι τομείς που υπήρξε διαφοροποίηση ήταν η πρόγνωση, η αιτιολογία της συμπτωματολογίας της και η επιλογή της κατάλληλης θεραπείας για αυτήν. Αναφορικά με τους άλλους τομείς της κλινικής εκτίμησης που ερευνήθηκαν (διάγνωση, θεραπευτική σχέση, προθυμία ανάληψης) δεν εντοπίστηκαν ηλικιακές προκαταλήψεις. Συμπέρασμα: Περισσότερη έμφαση θα πρέπει να δοθεί στη γνωστική ενημερότητα των επαγγελματιών ψυχικής υγείας αναφορικά με ζητήματα ηλικιακού ρατσισμού και του τρόπου που μπορεί να αλλοιώσουν την κρίση τους.