ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΚΛΕΒΙΔΙΠΙΝΗΣ ΕΝΑΝΤΙ ΛΟΙΠΩΝ ΑΝΤΙΥΠΕΡΤΑΣΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΕΚΒΑΣΗ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕ ΟΞΕΙΑ ΕΝΔΟΕΓΚΕΦΑΛΙΚΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ ΥΠΕΡΤΑΣΙΚΗΣ ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΑΣ.

Περίληψη

Ιστορικό: Στην ενδοεγκεφαλική αιμορραγία (EA), ο όγκος και η επέκταση του αιματώματος σχετίζονται με αυξημένη θνησιμότητα και δυσμενέστερη λειτουργική έκβαση. Η μείωση της αρτηριακής πίεσης ενδέχεται να περιορίσει την επέκταση του αιματώματος. Σκοπός της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση της αποτελεσματικότητας της κλεβιδιπίνης ως προς τη μείωση του όγκου της αιμορραγίας και τη βελτίωση της λειτουργικής έκβασης σε ασθενείς με EA υπερτασικής αιτιολογίας, σε σύγκριση με τη συνήθη αντιϋπερτασική αγωγή.

Μέθοδοι: Πρόκειται για προοπτική μελέτη ασθενών-μαρτύρων με στόχο την αξιολόγηση της κλινικής βαρύτητας, της μεταβολής του όγκου του αιματώματος και της κλινικής έκβασης σε ασθενείς με υπερτασικής αιτιολογίας EA, οι οποίοι έλαβαν ενδοφλέβια κλεβιδιπίνη κατά την οξεία φάση, συγκριτικά με ασθενείς που έλαβαν την καθιερωμένη αντιϋπερτασική αγωγή.

Αποτελέσματα: Συνολικά εντάχθηκαν στη μελέτη 44 ασθενείς (ομάδα κλεβιδιπίνης: 17– ομάδα ελέγχου: 27). Δεν παρατηρήθηκαν διαφορές όσον αφορά τα δημογραφικά χαρακτηριστικά και τη βαρύτητα της κλίμακας National Institutes of Health Stroke Scale (NIHSS) κατά την εισαγωγή. Στην ομάδα της κλεβιδιπίνης καταγράφηκε στατιστικώς σημαντική μείωση του όγκου αιματώματος στο 24ωρο (μείωση 11,8% έναντι αύξησης 0,4% στην ομάδα ελέγχου, p=0,04). Μη στατιστικά σημαντική τάση μεγαλύτερης βελτίωσης της κλίμακας NIHSS παρατηρήθηκε στην ομάδα της κλεβιδιπίνης κατά το εξιτήριο, [διάμεση μεταβολή NIHSS: 4 (1–7) έναντι 2 (0–4), αντίστοιχα], ενώ η λειτουργική έκβαση και τα ποσοστά θνησιμότητας στο τρίμηνο ήταν παρόμοια.

Συμπεράσματα: Η παρούσα μελέτη υποδεικνύει ότι η κλεβιδιπίνη αποτελεί μια ασφαλή και ενδεχομένως αποτελεσματική επιλογή στην οξεία φάση της EA. Ωστόσο, η πιθανή υπεροχή της ως προς τις άλλες θεραπείες χρήζει επιβεβαίωσης σε μεγαλύτερες μελέτες